Ongeloof

Ongeloof

In TransSoul door Wim van Dam

Als we ons afvragen waarin we geloven, wie we als mens ten diepste menen te zijn, dan is dat een lastige vraag om te beantwoorden. Mogelijk zijn er ook associaties met de kerk in een dogmatische, niet vrije beleving, of voor de seculieren onder ons gaat die vraag al snel over iets waar men bijna van huivert.

Een antwoord kunnen we echter benaderen door het tegenovergestelde te bevragen; wanneer beleef je je ongeloof? Wat kun je eigenlijk niet bevatten? Wat gaat je verstand te boven, waardoor wordt je geschokt ‘tot in het diepste van je ziel’? Al snel denken we dan aan het enorme geweld dat de wereld teistert, de armoede, honger, ellende. De liefdeloosheid.

En dat leidt ons naar het antwoord, want blijkbaar is onze ziel, ons diepste bewustzijn iets wat van een andere orde is: wel liefdevol, wel delend, wel medelevend en wel vredelievend.

 

Ongeloof

Vol ongeloof staren we
Naar de wereld op tv
Verbijsterd van het kwade
Murw gebeukt van lieverlee

Onze zielen, liefdewezens
Krimpen klein en duiken weg
Zoveel woede en agressie
Ik zwijg, verstomd, niets dat ik zeg

Welke woorden zouden helpen
Ik weet niet eens wat te doen
Overweldigd door de omvang
Schuld als smet op mijn blazoen

Toch – in mij houdt iets mij wakker
Beweegt er een opstand in het rond
Zoekt een weg naar de wereld
Woorden een weg naar mijn mond

Spreken zal ik van de liefde
Mijn ziel en hart op de tong
Ongeloof zal mijn deel zijn
Liefde vraagt een grote sprong

In het diepe, ongewisse
Door de angst heen voor het geweld
Liefde vraagt ons diep te geloven
Dat liefde voor ons allen telt

Langzaam zullen ze dan vallen
De schellen van het aardstoneel
Zullen klaroenen zege schallen
Woorden opstijgend uit onze keel

Een wereldkoor zal aanzwellen
Kosmische golven van geluk
Maken korte metten
Niets dat heel is gaat nog stuk.

Deel dit bericht