Tijdgeest

De Tijdgeest roept om transpersoonlijk leiderschap

In TransScripts by Wim van Dam

Er is een ‘tsunami’ van stress en burn out die over Nederlanders rolt… en de vraag is waarom. Waarom ‘lopen mensen leeg’, leven ze op een laag pitje, kunnen ze de energie niet meer opbrengen om naar het werk te gaan, nog ook maar iets te doen – behalve heel langzaam opkrabbelen? Als we onze energie blijkbaar niet alleen uit eten halen (alhoewel de enorme aandacht voor koken anders zou doen vermoeden), waar komt die dan wel vandaan?

Inspiratie. Betrokkenheid. Een hoger doel. Erbij horen. Dat is vaak een belangrijk gemis bij mensen met stress en burn out. Waar kunnen ze nog warm voor lopen? Ergens onderweg is het verloren geraakt…

Hoe blijf je dan dus aangesloten op inspiratie, hoe wordt je nog ‘de adem ingeblazen’? Als je ervan uit gaat dat je een spiritueel wezen bent, ben je op de goede weg…

De seculiere maatschappij heeft hard afgerekend met ‘geloof’, maar men heeft verzuimd dit te vervangen door een spirituele visie. Mogelijk komt dat door de materiële, zeer fysieke, zintuiglijk gerichte benadering van de realiteit, ingegeven door een zeer succesvolle wetenschappelijke ontwikkeling, die de ratio en de zintuigen voorop stelt: “Hoezo spiritualiteit? Allemaal gezweef…”

Maar de wetenschap moet toegeven dat er altijd meer vragen opkomen dan er beantwoord worden, dat inzichten door de tijd verglijden en er verbaasd wordt gedacht hoe men ooit een wetenschappelijk onderbouwde mening zo kon geloven en nu zo volkomen verlaten heeft… dus wat is waar?

Als je net je knie ontzettend gestoten hebt en iemand zegt dat dat niet waar is, dan wéét je dat dat niet klopt. Waarom? Je hebt de ervaring. In dit tijdsmoment van fake news en regelrechte leugens worden we zo gedwongen om ons eigen kritisch vermogen aan te spreken en te onderzoeken waar we zelf voor staan. Externe autoriteiten worden steeds intenser beoordeeld op hun geloofwaardigheid en betrouwbaarheid.

Als we een vraag over stress en inspiratie moeten beantwoorden, kunnen we het antwoord dat bij ons past alleen in onszelf vinden. Want over enige tijd zullen de wetenschappelijke aannames en inzichten vervangen zijn door weer betere – maar de ervaring blijft. Hoe dan vanuit de eigen ervaring de vraag te beantwoorden waarom er een ‘stress-tsunami’ gaande is?

Een eerste stap kan zijn door, al is het maar voor het onderzoek, de mens als een spiritueel wezen te beschouwen, hem goed te bekijken, goed te doorvoelen. Want we kunnen dat allemaal zelf doen, we hebben daarbij geen autoriteit nodig. Al snel vallen dan een paar grote dingen op:

  1. Een dood lichaam is zeker geen levend lichaam. Waar is het leven heen gegaan?
  2. Een slapend lichaam is niet wakker. Waar is het bewustzijn? Waar ben ik als mijn lichaam slaapt?
  3. Een wakker, geanimeerd, lichaam is niet noodzakelijk zelfbewust. Dieren functioneren anders dan mensen.
  4. Een bewust mens acteert heel anders dan iemand die een ‘gewoontedier’ is.

De mens lijkt dus uit meer aspecten te bestaan dan alleen maar het fysieke. Er is ook een levensaspect, en een bewustzijnsaspect, en iets dat dat allemaal heeft: “Ik heb een lichaam, en ik heb gedachten en gevoelens en daar kan ik afstand van nemen en over nadenken” – een dier doet dat niet, die doet zijn gewoontepatroon.

En we stellen vast dat er gewoon zo iets bestaat als invallen, inspiratie, verliefdheid, moed, trouw, enthousiasme, wijsheid… allemaal zaken die we nu niet direct op één fysieke plek zullen gaan lokaliseren. We voelen sympathie en antipathie – en wetenschappers doen hun best dat fysiek te duiden. Maar het raadsel van ‘houden van’… zoals een soldaat voor zijn land wil sterven, een moeder of vader voor zijn kind, een onbekende een donor wil zijn voor een patiënt – dat wordt toch lastig fysiek te pinpointen of in chemische processen te vangen. Want wat is de fysieke winst?

Maar goed, stress dus. Áls we een spiritueel wezen zouden zijn, wat zou dan veranderen? We moeten dan even het fysieke aspect mogelijk parkeren, even voor de gedachteoefening. Want fysiek zijn bij stress mogelijk wel wat sporen in het bloed terug te vinden, maar stress is niet groen of zwart, niet een open wond of een zichtbare kwaal – het zit in ons denken en voelen, en in de energie, de levenslust die we niet meer ervaren.

Voor de oefening: wat zou zonder het fysieke lichaam de ervaring zijn? Niet meer gebonden te zijn aan het lichaam, wat betekent dat? Vrij te gaan waar je wilt? Met je aandacht ergens naar toe – en daar ben je er al. De andere dan ook niet-lichamelijke mensen om je heen ervaren, misschien de indrukken die ze op je maken je veel bewuster zijn… en wat als je dat voelen en denken niet meer wilt, en ook uitschakelt, wat hou je dan over? Geen denken, geen voelen, zelfs het willen is er even niet

…Stilte…, maar wel bewustzijn. Aanwezigheid.

En als je dan weer afdaalt, weer gedachten en voelen toelaat, weer een lichaam aanneemt, het weer gewaar wordt – hoe ervaar je je dan? Ik vermoed dat je iets van die stilte in je mee hebt genomen en je iets, al kan het weinig zijn, je beter voelt.

Wat hebben we nodig als we moe worden? Mediteren, wandelen in de natuur, zorgen – lief zijn- voor jezelf, aandacht geven aan jezelf. Er mogen zijn. Langzaam komt de energie weer terug. Het fysieke lichaam heeft gezond voedsel nodig, vers uit de natuur. Contact met het leven, dat we terug vinden in de plantenwereld en waar we ons lichaam mee in stand houden. We halen ook energie uit de omgang met dieren, uit bewegen, en uit slapen. En de omgang met andere levendige, nieuwsgierige mensen prikkelt ons, stimuleert ons.

Maar wat ons vooral verbindt en een glorieuze hoop en blik geeft op ons oneindige potentieel is de visie dat we spiritueel zijn. Dat we véél meer zijn dan een eindig fysiek, een wandelend, soms hardlopend, lichaam met intelligente hersenen. Net iets slimmer dan een dier. Voorbij het brein bestaat heel veel bewustzijn. Dát te onderzoeken, nieuwsgierig te zijn naar wie je werkelijk bent, ontsluit verwondering, laat toe dat je je verbaast en verdiept, dat je ‘jezelf vindt’ en niet meer kwijtraakt. En dat is de bron waaruit je tapt, waar vanuit de krachtigste levensenergie ontspringt.

Als we dit persoonlijk leiderschap aangaan en deze zoektocht ondernemen, voorbij het persoonlijke naar het transpersoonlijke, naar het spirituele, dan hervinden we het leven in onszelf. De stilte in onszelf, waarvan de aanwezigheid zo levend is als maar zijn kan. Het is als water dat voor van alles gebruikt kan worden; als lichaamsenergie, voor het bewegen van gevoelens, voor het opbouwen van gedachten, voor het bewust aanwezig zijn. Voor een tsunami van gezondheid en geluk. Is dit slechts bedacht, fake news…of wat is jóuw ervaring?

Deel dit bericht